is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

93

„Wie was het?" .vroeg Tito zacht.

„Een Muzzo hier uit Cavarna.... Marco Muzzo...."

Tito knikte nadenkend. Hij zei:

„Zooiets sterft hij een vrouw, als Izij een ander lief krijgt....; bij een iman nooit geheel...."

Zij .schrikten beiden. Zij zwegen een Wijl. Zij keken elkaar met een hulpelooze .weemoedigheid aan. Hun beider verhalen hadden hun wat rust gegeven; toch vroegen hun oogen: „En moet dat nu alles zijn... ? Zijn een paar herinneringen nu alles, wat wij elkaar nog geven kunnen?"

Plotseling voelde Angelina zich heet worden en koud tegelijk; haar gedachten verwarden 'zich. Zij zei schor: „Ik geloof, het kleintje huilt...." en zij vluchtte naar boven, i

Toen zij een langen tijd daarna weer beneden kwam, zag zij Enrico en 'Tito tegenover elkander bij de deur 'staan. (Hadden zij al dien tijd gesproken samen? Zij waren schijnbaar kalm. Toch beving haar een .onzegbare angst. Zij hoordé Enrico zeggen:

„Natuurlijk, meester, voor jou is 't jammer, dat de oude (man er niet meer is, maar ik zou bijna meenen, «voor ons is 't beter zoo.... Als het winter was, zou ik je Voorstellen: laten wij mog eens, tot afscheid, een warm wijntje samen drinken... Maar misschien is één keer ook genoeg.... wij