Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

495

De koningin en haar miiiister maakten zich niet zonder reden bezorgd, althans over het lot van den laatste. Ofschoon het volk nog altijd eerbied en gehechtheid voor den koning en de regentes aan den dag scheen te leggen, begon het woelig te worden. Men hoorde reeds het dof gebrom opstijgen, dat, wanneer het over de baren weerklinkt, ëen storm aankondigt en, komende van de menigte, een oproer voorspelt. '

D'Artagnan wendde zich tot de musketiers en gaf hun met een enkelen bhk een teeken, dat, onverstaanbaar voor het volk, zeer goed door die dappere keurbende begrepen werd. De ruiters sloten de gelederen en onder hen ontstond een lichte beweging.

Aan den Tol des Sergeants was men genoodzaakt stil te houden. Comminges verliet het hoofd van den stoet en naderde de koets der koningin. Anna van Oostenrijk raadpleegde d'Artagnan met een bhk en deze antwoordde haar op dezelfde wijze.

„Voorwaarts!" gebood de vorstin.

Comminges ging zijn plaats weer innemen; men nam zijn toevlucht tot geweld en de levende ringmuur werd verbroken. Maar dit had ten gevolge, dat het steeds luider wordende gemompel der schare zich thans zoowel tegen de koningin als tegen den minister verhief.

„Voorwaarts!" riep d'Artagnan met luide stem.

„Voorwaarts!" herhaalde Porthos.

Als had het volk slechts op dien uitroep gewacht, om in verzet te komen, barstte nu eensklaps de vijandelijke gezindheid, die het bezielde, los. Van alle zijden verhieven zich de kreten: „Weg met Mazarin! Den dood aan Mazarin!"

Gelijktijdig stroomde een dubbele menschenzee uit de Grenelle Saint-Honoréstraat en de Coq Saint-Honoré-

straat, die de zwakke rijen der Zwitsersche lijfwacht ver-

nraK en tot voor de paarden van d Artagnan en Porthos aandrong.

Deze nieuwe doorbraak was gevaarlijker dan de voriee-

want thans waren de heden gewapend en zelfs beter gewapend dan het volk gewoonlijk bij dergelijke gelegen-

Sluiten