is toegevoegd aan uw favorieten.

Het jongetje

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

liefste en beste van zijn ziel heeft moeten verbergen, alsof het iets leelijks was, en de eerste keer, dat het Meisje van hem is weggeloopen. Toen is ook voor den eersten keer het vijandige van de wereld tegen wat heel goed is en eenvoudig, tegen hem in gekomen, en hij is ervoor teruggegaan, alsof het zonde en schuld was, te aanbidden wat mooi en rein is....

Het werd nu heel moeilijk om Corrie te zien. Zij werd bespionneerd door haar deftige grootmama, die zoo op het fatsoen van de familie was gesteld. Toen begreep hij het nog zoo niet, maar later heeft hij dat fatsoen van heel nabij teruggezien, en door en door leeren kennen! Nu

eens was het de knecht, dan weer de juffrouw van gezelschap, en ook wel grootmama zelf, die in de Vlamingstraat wandelde als de school uitging, of ook wel verder, op de Heerengracht, of het Bezuidenhout. _

En zoo " gingen de dagen voorbij. — Hij kon maar niet bij het Meisje komen. Hij kon haar alleen maar in de verte zien, en o! — hoe klopte dan zijn hart van'groot verlangen! Thuis was alles streng en koud geworden. Papa sprak in 't geheel niet tegen hem, en mama maar heel weinig. Was

zij dan zijn oude, lieve moedertje niet meer?

Kon alles dan maar zóó ineens veranderen?

Had hij dan maar liever een verklikker moeten zijn, en zijn makker verraden? .... Hij begreep er niets meer van, en was heelemaal in de war,

86