is toegevoegd aan uw favorieten.

Die vrijwillig dragen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

91

op haar schoot. Ze liet hen vertellen en streelde hun krullige hoofdjes, maar er kwam geen- woord over haar angstig-gesloten lippen.

Na een poosje stond ze op, ze kuste de kinderen en riep Elly goeden-dag.

„Zal je voorzichtig zijn!" riep Elly terug, „morgen zou Wil je vader komen bezoeken !"

Tante Bertha trok de deur achter zich dicht, en ging naar huis met zulk een zwaren last op haar schouders, dat ze met moeite haar Heiligenhofje bereikte.

Dien avond zaten Wil en Elly in de tuinkamer te lezen in afwachting van Zondagavondbezoek.

De Zondagavond was voor de gemeenteleden.

Iedereen was welkom, iedereen was de juist-verwachte gast; maar dien avond dacht Elly maar aan een enkelen, aan Reynold. Ze hoopte dat Reynold komen zou, om de preek, en om over Johansen te praten.

„Ik hoop maar, dat er memand komt," zei ze eindelijk, terwijl ze met een zucht haar boek dichtsloeg, ,,'t is eigenlijk niet goed, dat we den Zondagavond niet vrij gehouden hebben, je hebt de rust zoo noodig."

„Och, het is de eenige avond."

„Ja, dat is het juist, Maandagavond vergadering, Dinsdag- en Woensdagavond catechisaties, Donderdag huisbezoek, Vrijdag weeshuis, Zaterdag studeeren, en de tijd, die over is, opgevuld met nog eens vergaderingen en bruiloften en begrafenissen! Moet ik dan den Zondagavond ook nog met de gemeenteleden deelen?"

Hij lachte vroolijk. „Kom, zoo erg is het niet, ik ben ook niet zóó moe!"