is toegevoegd aan uw favorieten.

Die vrijwillig dragen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

118

woord gaf bij het eerste kloppen van buiten, zooals de eerste Lentewind het schijnbaar nog in diepen slaap verloren leven, plotseling te voorschijn doet breken?

„Ja, de menschen, die op mij wachten," herhaalde Bertha zachtjes voor zich heen, „zóó mag het niet."

Maar toen ze de deuren naar de zitkamer wilde openschuiven, bleef ze staan.

Ze voelde zich doodelijk vermoeid, als iemand, die zichzelf moet dragen, de zwaarste last, die er op de wereld te vinden is.

„Dat komt, omdat ik nog niet begrepen heb," zuchtte ze. „Moet ik zóó het leven in, vóórdat ik met het onherstelbare ja, wat eigenlijk met het onherstelbare!

Het blijft het onherstelbare, dat spreekt toch vanzelf!

Totdat er dan tenminste een lichtstraal van boven overheen valt," streed ze nog

„Maar wanneer wanneer?" toen het ze

voorzichtig de schuifdeuren wegglijden.

Die eerste blik in de kamer! en ja, nu kwam

het leven haar toch te hulp. Geertje had op haar gerekend en de gordijnen weggeschoven en de oude meubels zoo glanzend geboend, dat ze weer hun jonge gezichten van vroeger hadden en de zonnestralen vielen in de kamer en spiegelden zich in al dien donkeren glans van hout en koper, nieuw, fonkelnieuw zag alles er weer uit, om een nieuw leven mee te kunnen beginnen!

En toen Bertha naar buiten keek zag ze hetzelfde; een hofje in volle zon, en spelende kinderen onder den kastanje, die nu zijn prachtig naakt takkenwerk naar den hemel hief; met zijn voet stond hy nog midden in zijn afgevallen gouden bladerkleed; en