is toegevoegd aan uw favorieten.

Niemands lieveling

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

90

arm, zoodat we iets bijzonders moesten doen: b.v. zoo'n kermiswagen huren en daarmee den geheelen dag in de bosschen doorbrengen; of liever nog een schip uitrusten en daarmee schipbreuk lijden en dan op een onbewoond eiland terechtkomen, net als de Zwitsersche familie Robinson. | Verwondert me, dat alle families zoo niet doen. Maar ik heb alle hoop verloren op eenige verandering in ons leven van koekoek één zang. Ik vraag, wat het leven waard is, als een jongen slechts iets hoeft te wenschen om het te krijgen?" En Phil schopte vol verachting een bankje om en zuchtte van ongeduld.

„O, maak je maar niet boos, Phil, je zult nu een prettige, deugdelijke ellende krijgen," begon Paul weer, er zijn oogen dansten letterlijk van plezier, „want vader'zei: ,Ik weet werkelijk niet, wat ik doen zal om de kinderen het noodige voor hun leven te bezorgen,' en hij zuchtte treurig; en ik geloof, dat moeder huilde, maar zij liet het vader niet merken. En dus verwacht ik, dat het een geval van doodhongeren zal worden, of zooiets."

Charley stak de lippen vooruit en floot zachtjes; eindelijk zei hij: „ik geloof, dat het ditmaal ernst wordt met de zaak."

„Toe, ga voort Paul!" riep Althéa verlangend; „vertel ons nog meer."

„O, ik weet je nog veel meer te zeggen," vervolgde Paul en schudde zijn klein, hoekig hoofd, „ik heb je 't mooiste nog niet verteld, want kort daama zei vader: „Natuurlijk zullen we dit huis dadelijk moeten verlaten.""

„Dit huis verlaten!" — en allen sprongen op met verschillende kreten van verrassing. De eigenlijke grond des harten kwam nu voor den dag. Ze konden zich ook niet