is toegevoegd aan uw favorieten.

Kars, de broodjager en z'n vrinden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ioó

was er ok neet veul in te zeen; hi kreunde zoo'n beetien, dat was aalles.

De kemies was wel wat verslaogen; zien kameraod, dee der noe ok bi kwam, neet minder. Zoo was Tet eigenliek neet bedoeld, maor ja, as de koegel weg is, dan bin ie der gien meester meer van. Met zien beiden gooiden ze 't zolt van de slee op de wal. De vief smokkelaors staken gien haand oet en zi spraken gien woord, maor zi keken oet, puur as wild gedierte. Zoodrao as de slee leeg was, tilden ze heel veurzichtig de rooie op en legden 'em zachies der op neer. Twee trokken 'et buis oet en dekten 'et over 'em henne, want 'et was zoo vinnig kaold. En toen, zunder 'n woord te zeggen, der aachter en, zoo haard as 't kun, de ruumte op. De beide kemiezen trokken ok op hoes an.

't Was daodeluk overaal bekend, dat rooie Geert 'n schot in de rugge kregen had, en elkeen wus te vertellen, dat de dokters de koegel der neet oet kunden haolen, omdat hi in de long zat. En 'n paor daogen laoter 'was rooie Geert dood. Zien vrouw bleef met zes kienders aachter. Maor aarmoe leden ze gelukkig neet. Gien mensch wus, waor ze 't vandaon kregen, maor zi kwamen toch goed en wel de winter deur."

„Maar de smokkelaars zullen toch wel een beetje meer ontzag voor de douanen gekregen hebben," dacht Jan.

„Nou," zei Kars, „zi waren heel stille; 't geval met de rooie leek al gauw heelegaor vergeten.