is toegevoegd aan uw favorieten.

Niet ledig weergekeerd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

96

dwongen en ongemakkelijke houding gezeten te hebben, want nu hij eenmaal zich wat vrijer durfde bewegen, rekte hij zich uit en strekte zijn armen, die zoo lang krampachtig de takken omvat hadden gehouden.

Juist verscheen het bleeke, spookachtige schijnsel der maan van achter de boomen en gaf een lijkglans aan het woeste gelaat met de holle, diepliggende oogen en vermagerde trekken. Het was „Wilde Tom"!

„Ziezoo!" mompelde hij tusschen de tanden, „nu zal de baan vooreerst wel vrij blijven."

Hij had eerst dominee's zwarte gestalte en het witgekleede meisje met de oogen gevolgd, zoover zijn blik reikte en daarstraks iets opgevangen van het gesprek tusschen hen en dokter Forster. Hij had daaruit begrepen, dat ze alle drie het hadden over een bezoek in de boschhut en nu ook de dokter van daar weer teruggekeerd was, had hij het gewaagd, te voorschijn te komen. ■*

Behoedzaam om zich heen ziende, sloeg hij insgelijks den weg in, die naar de hut'voerde; van tijd tot tijd stond hij stil en keek zorgvuldig, of zich ook iemand in de nabijheid vertoonde. Maar neen, zoover het maanlicht zijn weg verlichtte, was er geen levend wezen, en .niet het minste gerucht te bespeuren. Zoo bereikte hij eindelijk het doel v«n zijn tocht en bevond hij zich vlak bij de woning, die hij zoo lang reeds niet had bezocht.

Er brandde daarbinnen licht. Door het venster scheen het naar buiten en daar men geen gordijnen voor het venster had, viel het hem niet moeilijk, toen hij beüoedzaam naderbij geslopen was, te zien wat daarbinnen gebeurde.

In den uitersten hoek van de kamer zag hij iets wits, een grooten witten doek, die ergens overheen gespreid scheen. Vrouw Beuning zat aan de tafel en keek somber vóór zich uit. Op den grond ontwaarde hij onder