is toegevoegd aan uw favorieten.

Old Shatterhand als detective, of De jacht op de drie Meltons

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

104

IN HET DAL DES DOODS.

„Omdat wij zoover mogelijk het bosch in moesten. Hoe meer boomen wij achter ons hadden, des te minder kon ons de storm deren. Gelukkig was deze storm niet een van de hevigste."

„Zoo, hm! Herkendet gij deze streek zoo gauw?"

„Zeker. Wanneer gij den ouden, dorren boom aanziet, ziet gij wel, dat niet de ouderdom maar het vuur hem zoo kaal heeft gemaakt."

„Een boschbrand dus?"

„Neen. Dit vuur was een vreugdevuur voor de Comanchen, maar een lijdensvuur voor Winnetou en mij." „Wilden de kerels u soms braden?"

„Ja, niet ons alleen, maar ook nog vier andere metgezellen."

„Mensch, daar heb ik nooit iets van gehoord. Vertel mij die geschiedenis eens!"

„Winnetou en ik kwamen van de Siërra Guadeloupe en wilden over de woeste Staked Plains vaar fort Griffin. Wi] kenden de woestij n en vreesden haar dus niet, vooral niet, omdat wij voldoende proviand en twee zakken water hadden meegenomen. Halverwege ontmoetten wij vier personen, die van fort Davis kwamen en naar fort Dodge gingen..."

„Een gevaarhjke weg! Van den Eio Grande naar den Arkansas! Zeshonderd mijlen door de woestijn van de Llano! Konden zij geen beteren weg vinden?"

„Dat konden zij wel en dit hadden zij ook moeten doen, maar zij wisten dit niet en degenen, die hen zonden, wisten het nog minder. Ik vernam van hen, dat zij veel geld konden verdienen, wanneer zij zoo spoedig mogelijk hun doel bereikten. Het waren twee jonge koopheden, die met het wilde Westen niet bekend waren en wien men daarom twee jagers had meegegeven, die wel is waar eens in de Llano geweest waren, maar den kortsten weg toch niet wisten te vinden."

„Zij hadden den Rio Grande moeten afvaren tot aan New-Orleans en dan den Mississippi en den Arkansas weer moeten opstoomen."

„Ja, of zij hadden door Nieuw-Mexico naar Santa Fé kunnen gaan om van daar op den weg naar Arkansas te komen. Langs beide wegen zouden zij hun doel eerder hebben bereikt dan door de Llano, zelfs al hadden zij daar geen hindernissen ontmoet!"

„En die zijn er daar meer dan genoeg!"

„Natuurlijk. Die vier menschen waren daar ook den dood in den mond geloopen. Toen wij hen vonden, lagen zij bijna versmacht in het zand. Hadden wij hen niet toevallig ontmoet, dan waren zij natuurlijk omgekomen. Wij hielpen hen en hun paarden weer op de been en brachten hen naar de dichtstbijzijnde drinkplaats. Wij rieden hen aan, met ons naar fort Griffin te gaan, maar zij verzochten ons zoo dringend, hen in noordelijke richting door de woestijn