is toegevoegd aan uw favorieten.

Na schooltijd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE GESCHIEDENIS VAN EEN BROODTROMMELTJE.

Willie's stem begon te beven; ze had een voorgevoel van wat er komen zou.

„Die ik van Moe kreeg."

„Van Moe? Kreeg jij centen van Moe?"

„Ja Pa, voor de bus." Willie wachtte af. Ze stond stil, met gebogen hoofdje, voor de tafel.

Pa zei eerst niets. Hij keek heel ernstig, en schudde in gedachten het hoofd.

Opeens was alles stil geworden. Wim en Bert zwegen. Kleine Zus begreep er niets van; ze keek beurtelings van den een naar den ander, en vergat van het lekkere brosse Sint-Niklaaskoekje te happen, dat ze in haar handje hield.

„Hier, Willie," klonk het, streng en langzaam, „ik kan dien pennenhouder niet van je aannemen," en Pa legde hem voor haar op tafel neer.

Arme Willie! Ze barstte in snikken uit. „Het was om u te verrassen," klaagde ze, door haar tranen heen.

Moe had medelijden met haar. „Kom, kom, Pa; ze heeft het zoo kwaad niet gemeend; is het wel, Willie?"

Willie kon niet meer spreken. Moe's vriendelijke stem maakte haar heelemaal van streek.

„Nu, kom maar weer hier," zei Pa, wat zachter.