is toegevoegd aan uw favorieten.

Hein Stavast

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

89

„Doe dan je parasol dicht, dan zal ik je eraan voort* trekken."

„Neen, dat doe ik niet, hoor. Ik wandel liever op m'n gemak."

Hein zuchtte. Wat 'n straf, wat 'n straf! Enfin, nog tien minuten en dan waren ze zoowat bij de Hagedissen* beek. Uit den greppel sprong een kikvorsch op den oever. Hein was er in twee sprongen bij en greep den springersbaas. Suus, die 't beestje niet zoo vlug had

opgemerkt, vroeg: „Wat heb je daar Hein?"

„Kijk maar 's ... 'n kikker! Aardige diertjes, hè?"

„Q afschuwelijk! Hoe durf je zoo'n monster in je handen nemen!"

„Waarom niet? Vin*je 't geen leuke beesten? Wil jij 'm niet eens vasthouden?"

„O néén! Doe weg dat vuile beest!" gilde Suus.

„Flauw van je," vond Hein. ,,'t Zijn wat 'n aardige springers, maar je moet ze nooit kwaad doen. Nou, vooruit dan, daar gaat*ie dan weer!"