Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8

geeren, kreeg hij tot leeraren in het pianospel Isidor Seiss, Gustav Jensen in contrapunt, voor zang Stolzenberg, voor orgel Franke. Men kan niet anders zeggen dan dat allen eer hebben ingelegd met hun leerling, en in 't bizonder Seiss, want inderdaad het pianospel van Mengelberg is buitengewoon, het is voortreffelijk en net kan slechts betreurd worden, dat hij met dit gedeelte van zijn kunstenaarsgaven zoo weinig meer aan den dag is gekomen. Het bezwaar, de keerzijde van een medaille, voor een om nis homo!

Na elk examen konden de ouders verblijd worden met de beste getuigschriften. Toen hij pas in het bezit was van het getuigschrift — van een eersten prijs voor piano, directie en compositie! — dat hij zich na den driejarigen cursus verwierf, heb ik Mengelberg hooren piano spelen in een solistenconcert van een muziek-feest der Maatschappij tot bevordering der Toonkunst te Utrecht. Het gold het concert in Es van Liszt; de leiding van het orchest, zoowel als van het heele feest, had Richard Hol. Zooals de jonge man toen reeds optrad! Een lastige pianostoel met de onaangename gevolgen had menigen debutant zoo niet van zijn stuk, maar toch eenigszins uit de voeg gebracht. Bij den jongen Mengelberg daarvan niet het minste spoor; met de onverstoorbare kalmte van een geroutineerden maestro kwam hij ook in dit opzicht alle moeilijkheden te boven, evenals die welke hem als pianist door het voortreffelijke opus gesteld waren. Het succes was zooals men het zich maar wenschen kan, en verdiend zeer zeker, want met geen bezwaren kennende techniek, en vooral door zoowel forschheid als teederheid en voor alles door de bij Liszt beslist onmisbare poëzie gaf de kunstenaar een verklanking reeds toen, die terecht een herschepping van het werk mocht heeten. Het was op zich zelf reeds een blijk van durf en moed om in die dagen te Utrecht met een concert van Liszt op te treden. De eens zoo bekoorlijke, en door haar poëtisch spel boeiende pianiste, Emma Brandes, toen de echtgenoote van Prof. Engelmann, een intimus van Brahms, met het gezag van een muziek-paus in de Domme-stad, had dit concert in den ban gedaan met de klassificatie van „banale

148

Sluiten