is toegevoegd aan uw favorieten.

Weeldedrang

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

122

Het was zeven uur, nu kwam Maurits zeker niet thuis eten. Met geweld dwong zij zich tot rustig zijn. Krankzinnig om zichzelf zoo te kwellen, er was geen reden voor. Uiterlijk kalm ging zij naar de kinderkamer terug, zei aan Mademöiselle dat zij naar beneden kon gaan, neen, zij zou niet dineeren, men moest haar maar wat boven brengen.

Een blik op Laura overtuigde haar dat de koorts niet minder was, de kleine sliep heel onrustig met benauwde ademhaling. Weer maakte zij de kleertjes los en keek, geen roode vlekken op het borstje, alleen een strak gespannen, gloeiende huid.

Zij probeerde wat te eten, wachtte, o had zij toch maar gevraagd of de dokter dadelijk wilde komen.

Plotseling kon zij 't niet meer uithouden, zij liep naar den telephoon en belde Maurits op in het hotel „De twee Steden". Hij kwam dadelijk, vroeg ontsteld of er iets was ?

„Nee, maar zij vond 't kind niet goed en zij was angstig, zoo alleen, kon hij niet t'huiskomen ?"

„Natuurlijk, maak je toch niet zenuwachtig lieveling, over een kwartier ben ik bij je".

Met een zucht van verlichting legde zij het toestel neer, goddank, als Maurits bij haar was, dan zou die martelende angst wel wijken en al die afschuwelijke voorstellingen haar niet meer plagen. Ze was nu al veel kalmer, vond zich belachehjk overdreven. Morgen,