is toegevoegd aan je favorieten.

Zuid-Amerika

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wandeling heet, heeft als restaurant nooit opgang gemaakt, en is slechts in de late avonduren in trek. De vreemdelingen gebruiken hun lunch gaarne in de hoogst eenvoudige Casa Heim, een snelvoederinrichting achter een dehcatessenwinkel, waar degelijke maaltijden opgediend worden, 's Avonds is het restaurant op een der hoeken van het Avenida-hotel, vulgo „Brahma", gewild omdat er een strijkje speelt. De Rotisserie Américaine geeft de bestyerzorgde maaltijden; restaurants als Sul America en Paris worden door vaste gasten bezocht.

Behalve deze zijn er nog vele eetgelegenheden waar het zeer primitief toegaat; zoo is de Rio Minho bekend om zijn speciale Portugeesche gerechten, doch men wordt er door ongeschoren kerels in hemdsmouwen bediend, terwijl een guitaarspeler de haastig schaftende businessmen door het tokkelen van bekende Portugeesche fado's bezighoudt. Dergelijke eethuizen van zuiver Portugeesch karakter zijn er verscheidene, doch men zal als nieuweling eenige moeite hebben om zich uit de zonderlinge gerechten een genietbaren maaltijd samen te stellen.

Wie ergens eens gezellig neerstrijken wil, vindt in Rio nauwelijks een geschikt plekje; geen rieten armstoelen op terrassen of stemmige leestafels met fauteuils. Slechts stijve stoelen op rij en gehd langs kleine marmeren tafeltjes in de thee- en koffiehuizen. In de bar's op de hoeken van het Avenida-hotel is het wat gezelliger, doch op de straatterrassen staan slechts blikken klapstoeltjes en dito tafeltjes. Bij zooveel ontroerende schoonheid langs de baai en aan de buitenstranden is er geen enkele plek waar men eens een oogenblikje gemakkelijk kan gaan zitten om onder een verfrisschenden dronk te genieten van het buitengewone uitzicht, of om 's avonds onder de stralen van het Zuiderkruis of de tropenmaan urenlang klimaat te schieten. Dit alles, wat in Europa met zorg gecultiveerd wordt zoodra er slechts een schamele aanleiding toe is, zoekt men in Rio helaas tevergeefs. Zelfs thuis kan men niet altijd in deze behoefte voorzien; want met uitzondering van de moderne villa's van Copacabana en Santa Theresa zijn de Braziliaansche huizen volstrekt niet op het tropische leven ingericht. Geen galerijen als in Indië, geen porches als in de Vereenigde Staten, geen loggia's als in Italië. Slechts rechte muren met ramen of hoogstens deuren, waarbij echter de balconnetjes veel te smal zijn om practisch nut te hebben. Wil men dus uitzicht heb-