Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tuig zouden zijn in handen van dat centraal gezag. De Federalisten daarentegen wilden precies het tegenovergestelde en dus de zelfstandigheid der onderdeelen gewaarborgd zien. Tusschen deze beide partijen nu, stonden de Moderaten, die eigenlijk een tusschenstelsel toegedaan waren.

Het ontwerp der staatsregeling gaf in de Nationale Vergadering aanleiding tot een hevigen strijd tusschen de Unitarissen en Federalisten, die om het hardst om de verwezenlijking van hunne beginselen streden. De Moderaten voegden zich nu eens aan deze dan weer aan andere zijde. Het resultaat is geweest, dat het ontwerp, hetwelk eigenlijk géén der partijen kon bevredigen, met geringe meerderheid werd aangenomen. Maar nu moesten volgens genoemd reglement de grondvergaderingen nog over het ontwerp stemmen. De uitslag van die stemming was, dat het met groote meerderheid werd verworpen.

Aangezien de Nationale Vergadering binnen het anderhalf jaar, dat zij bestond, geen aanneembare staatsregeling had kunnen tot stand brengen, moest volgens het reglement de verkiezing plaats hebben van een tweede Nationale Vergadering. Deze verkiezing bracht aan de Unitarissen de meerderheid. Ook toen gelukte het evenwel niet om tot overeenstemming te komen.

Daarop heeft de voorzitter der vergadering, Midderigh, den knoop op een radicale wijze doorgehakt. Hij paste een staatsgreep toe, die hierin bestond, dat 22 Moderaten en Federalisten werden gevangen genomen. De Unitarissen hadden nu vrij spel: een staatsregeling, geheel in hun geest natuurlijk, werd den 17en Maart 1798 door de Nationale Vergadering en den 23en April d.a.v. door het volk aangenomen.

De voornaamste bepalingen dier Staatsregeling waren:

Sluiten