Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

solidariteit. Solidariteit is het, wanneer iemand zegt: „ik laat mijn vriend niet beleedigen," kortom, wanneer de eene mensch zich aantrekt wat een ander is wedervaren, en wel zoo, alsof dat wedervaren was aan hemzelf, dan noemen wij dat: solidariteit.

Nu is er tweeërlei opvatting van die onderlinge verantwoordelijkheid: een valsche en een ware. Op beide vestigen wij achtereenvolgens de aandacht.

De valsche opvatting van solidariteit bestaat in de meening, dat de fouten en misslagen van den een verhaald mogen worden op den ander. Men noemt, naar deze opvatting, iemand, die een misstap beging, „een schandvlek van de familie". Maar — zoo mogen we toch vragen — kan die familie dan helpen, dat een harer leden zich misdroeg? Moeten de ouders, die meer zorg hebben besteed aan, meer smart hebben geleden door dit eene kind dan door alle andere kinderen te zamen, moeten die ouders nu daarenboven nog worden beschouwd als hadden zij de fout begaan en niet hun kind? Moeten de broeders en zusters van den of van de gevallene nu worden beschouwd alsof zij zelf waren gevallen? Moet de vader de schande dragen zijns kinds, het kind de schande des vaders? Aldus geschiedt het dikwijls in de wereld, maar alle gevoel van rechtvaardigheid, dat in ons is, verzet zich daartegen. Wie een enkel oogenblik nadenkt, wie

Sluiten