Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanbeveelt; van de vormen, waarin ze zich uit; van de middelen', die zij kiest; van de wegen, waarlangs zij haar doel wil bereiken — dan houden wij toch éen beginsel over, waarmede wij instemmen: zij vraagt, dat we ons eens in de plaats zullen stellen dier duizenden, op wier levensweg maar luttel rozen bloeien, wier strijd om het bestaan hoog gaat, indien niet al te hoog. En ieder, die dat doet — ieder, die de nooden en levensverhoudingen der minst bedeelden zich een oogenblik voorstelt als eigen levensverhoudingen en eigen nooden, die zal er niet onverschillig voor blijven. Andere wegen, dan die worden voorgesteld, zal hij zoeken; andere middelen bedenken; andere vormen om zich te uiten kiezen: naar een ander stelsel uitzien

— maar onverschillig blijven zal hij niet. En aanstonds zal hij beginnen met zelf in zijn eigen kringetje te doen, wat hij daar te doen vermag. Laat ons dit niet vergeten onder al wat ons in den tijd, dien wij beleven, bedroeft, dat die tijd ook een schoonen kant heeft

— deze, dat hij luide roept om humaniteit.

Noem mij moeilijke dingen, en ik noem u er twee voor velen moeilijker dan deze: vergiffenis schenken en troosten. Vergiffenis schenken schijnt eene der zwaarste zedelijke inspanningen te zijn, en maar weinigen weten balsem te gieten in een gewond hart. Hier is het, dat gij uitgenoodigd wordt, u te stellen in de

Sluiten