Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Apotheek te inspekteren in de vriendelike woning die een weinig van het dorp af lag, tegenover de smid.

Meester Maarten was niet trots, ofschoon hij het nu zover had gebracht in de wereld. Als hij zich vergeleek bij een Professor of zelfs maar bij een stads Doctor, dan voelde hij zich nauweliks collega en noemde zich maar een arm Dorpsbarbier, want het spreekt vanzelf : hij bleef scheren. Dezelfde Dominee die hem driemaal 's weeks zijn kin toevertrouwde, gaf hem met even grote gerustheid de zorg voor zijn maag over, als hij deze had overladen met stokvis en rijstebrij bij buurman Geurt. Och, dat was diezelfde Dominee, die zo ongelukkig stierf, toen men Meester Maarten niet vertrouwde en er een stads Doctor bij haalde. Maarten nam dat sterfgeval niet voor zijn rekening ; hij wou ook niet zeggen dat de Doctor het kon helpen ; de gemoedelike filozoof zei: ,,Ik zoude voor het naast denken, dat het zoo heeft moeten wezen." Maar zeker is het, dat hij een wrok had tegen Tante Hans, die er op stond, dat men een Doctor uit de stad zou ontbieden, want de Meester wilde een braakmiddel toedienen, en zij had gehoord, dat men van braken wel een bloedspuwing kon krijgen, en onlangs was er een Predikant uit de nabuurschap aan de gevolgen ener bloedspuwing gestorven. En toen de stadse geleerde was gearriveerd, liet zij de Meester niet aan het woord komen, maar gaf zelf uitvoerig verslag van de ziekte in een lange redenering, waarin haar eigen levensgeschiedenis zeer kunstig was gevlochten.

Hij ging Dominee mee begraven en de mensen keken hem goedig aan, alsof ze wilden zeggen, dat hij het niet kon gebeteren. Nu ja, dat was heel vriendelik van de mensen in dit geval, maar zo keken ze hem altijd aan, als hij mee ging begraven, en dat was om er kriebelig van te worden. Een dokter in een lijkstaatsie, dat is dan ook een wonderlik figuur.

Niet altijd zijn het overladen magen, waarvoor men toevlucht zoekt bij de Meester. Een dorp kan niet zo klein wezen, of men vindt er allerlei soorten van patiënten en kwalen.

Meermalen komt een boereknecht in zijn voorhuis, steekt de stok tussen zijn benen, en zegt, met de kin daarop

Sluiten