Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Enzovoort. Enzovoort.

Royaards had vaste vormen, waarin al die passages gegoten werden.

Maar mag er dan geen vaste galm wezen bij 't opzeggen van zo'n duizend-regelig vers ? Moet de voordracht dan alleen bestaan uit opgewelde woorden, gesteunde woorden, gejuichte woorden ? moet de voordrager dan alleen zingen en klagen, vleien en donderen, peinzen en schilderen ?

O neen, dat was niet om uit te houden voor hoorder en zegger ; er moet een vaste galm wezen. Maar Royaards had 'm niet, die 't wezen moet, en die de bruine aarde gelijkt in den hof, waar 't kleine en grote gebloemteder lyries getinte fragmenten veelkleurig opschiet.

Zijn zins-melodie had iets zoetsappigs, met een veel te diepe en daardoor zeurige zakking aan 't einde ; als van iemand die vermoeid is en zich spaart; in plaats van de alexandrijnen met statige pas te laten voortschrijden.

Vondel heeft tijdens de blijde verwachting der prinses en bij de tijding der blijde geboorte, een reeks van aandoeningen ondergaan. Die heeft hij uitgedrukt in renaissance-taal, renaissance-beeldspraak, renaissance-rythmus. Wie Vondels vers nu voordraagt, heeft te laten horen op de eerste plaats als grondtoon een waardige, statige alexandrijnen-galm ; dat is de renaissance. Maar de hoofdzaak : hij moet die velerlei soorten van zwakke en sterke aandoeningen in zijn stem laten horen ; dat is Vondel. Daarvoor moet hij Vondel, in zijn persoon en zijn tijd, dóór en dóór kennen. Toen Willem Royaards de Geboorteklock voordroeg, moest hij niet Willem Royaards zijn, maar : Vondel.

En in 't algemeen gezegd : in zijn voordracht zat het element renaissance volstrekt niet, en het element Vondel veel te zwak.

Een klein maar sprekend voorbeeld.

Het gedicht begint zó :

„Hofjonfier rijck van prael"

Na dat eerste woord ,,hofjonffer" keek ik verbaasd op. Wat is dat nu ? dacht ik. Ik was verrast, als iemand die een

Sluiten