Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunstenaars, eenigszins een onder-onsje, en veel van zijn prenten, zooals die kostelijke „Begrafenis van de Nederlandsche Etsclub", — „Het geval Bredius", „De Nachtwacht" en andere geniale invallen raken de kunst-politiek, die hier niet heelemaal aan de orde is. Weer andere platen, zooals Chronos-Blauwbaard, met het dramatisch binnenvallende, door stoute krassen aangegeven licht, de figuur van een wreeden ouden tijd onthullend, die de arme Fatima 1896 bij de andere doode jaren hangt, — houden met politiek al even min verband. Maar er zijn toch ettelijke „politieke prenten" onder, die door de oorspronkelijke opvatting en uiterst fraaie behandeling voor ons van ongemeen belang zijn.

Er zijn, bij groote verschillen, punten van overeenkomst tusschen Bauer en Holswilder. Beide vermeien zich in het verlokkelijk, smeuig materiaal, dat de steen biedt ; beide hebben het intuïtief vermogen, een landschap met zijn karakter, zijn sfeer op te roepen in enkele lijnen en vegen (en Bauer is daar stellig nog het veelzijdigst) beide hebben een speelsch genot in het dramatische, of quasi-dramatische. Maar Bauer, in dien al misschien niet zoo belangrijk en fijnzinnig als caricaturist pur et simple, is zekerder van zijn zaak, kan zich meer ongestraft laten gaan, vermijdt van zelf de mislukkingen die de arme Holswilder niet ontliep. Hij heeft meer in zijn mars, kan door een fantastisch-exotisch figuur, waarvan men het te onpasse graag op den koop toe neemt, door een sprekende lucht of een grillig silhouet van daken alles interessant maken.

Het verhoogt de charme, waar het de beteekenis niet vermindert, van zijn plaat op „De Kiesrecht-sfinx en de verleidsters", dat men de sfinx van Houten er opgevrijd ziet door echt Egyptische schoonen in een Egyptische monumenten wereld, en het waarachtig zandwoestijn-landschap geeft aan zijn „in het Oosten, de Mogendheden gaan den vrede her-

Sluiten