Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ristiek waarin de methode tot iets grootsch wordt, waar in elke lijn tegelijk van waarneming en van synthetische scheppingskracht spreekt, en dient afzonderlijk vermeld. Deze kop is één uit vele; ik zou ze niet alle even hoog willen stellen, maar de meeste zijn uitmuntend van gelijkenis en van stijl.

Met Hahn komt het ornament, leven geworden en expressief benut, in onze caricatuur. Ik meen dat eerst Beardsley, toen Th. Th. Heine hem erin vóórgegaan waren, maar meer dan hun voorbeeld deed zijn opleiding, deed de nieuwe richting van graphische kunst, die vlakteekening voorstond en tegen het picturale inging, om hem tot dezen trant te brengen.

In plaats van nu Hahn's vele mooie politieke prenten, van den tijd der groote spoorwegstaking af tot het begin van den oorlog in 1914, toe, de revue te doen passeeren, wil ik nog even zijn kostelijke vignetten nader bekijken, waarin hij met het pure zwart- en wit zoo intuïtief geestig woekert, zooals het prachtige „van de dorpspastorie naar het torentje, met den koord-wandelenden Kuyper, zooals de Christelijke onderwijzer, zooals „Borgesius de geheimzinnige" of de „liberale jongeling". De scherp-afgeteekende vlakjes markeeren zoo'n figuur als den in een zwarten mantel voortsluipenden Borgesius op een onweerstaanbaar komische wijze. Van dit klein goed, die vignetjes, zijn er tallooze, én ze zijn, dunkt me, niet altijd gewaardeerd zooals ze verdienen. Maar ik wil grooter werk niet vergeten. Vooreerst zoo'n prent als waar die nieuwe eerste komiek, (Mr. Th. Heemskerk) optreedt, met dr. Kuyper als souffleur, voor een zaal waarin witte koppen hem uit het zwart tegenstaren, een prent, van toon en kleur ook al heel mooi gevonden. Of „het Spook van Ommen", waarin ook al van tint iets heel bijzonders is bereikt, en waar door die tint, zonder eenig picturaal effect, de griezeligheid sterk wordt verhoogd.

Sluiten