Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schend-geweldig van die hoog-zetelende noodlottigheid, die al naar eigen wil en welbehagen van de menschen helden, djiipen en mLsleïtfgn en soms, gelijk hier, dat al met eenen maakt 1 En hier is het dus ook, dat door de meesterlijk aangebrachte vervlechting-zelf van het gebeuren, dit voor onze réde, in het hèmellicht der Noodwendigheid wordt geheven, terwijl, voor ons gevoel, de tranen-lekende mist eener wel zéér aardsche, onzegbare smart het overhuift.

V

Indien we thans nog eene andere novelle uit Verborgen Bronnen wenschen te beschouwen, zoo is dit wel voornamelijk, omdat deze, De Hoogste Wet — het moge dan al of niet toeval zijn, dat ze den bundel besluit — onbetwijfelbaar den overgang vormt tusschen dit en het volgend werk onzer schrijfster: Orpheus in de Dessa. In De Hoogste Wet treedt namelijk naast het hoojdmotief der J1verb^rj2erjL_bxon'' — hier : de alles beheerschendë éh alshooge natuurmacht verschijnende moederliefde — een ander motief op : het zich een niet begrijpende vreemdeling voelen van den Westerling

mirlrlpTi 71a D/set^rrci^h» vn1t»n • liet1 7ipn Hnor TTSn anrwir

varTden~Wësliï^

,als een oppervlakkig, zwak mët^^aT^^ÊIgsSiEïge levensruimten dier fftlllio^rlerriiafïes^ verscheen hetTeeds hr~F acts ar fi d F an cies about Java, werd toen echter in het bewustzijn van den auteursgeest verdrongen — niet alleen omdat het gehoorzamen moest aan de onbewuste begeerte van dien geest, het tot herinneringsbeeld te doen bezinken, om daarvan later kunst te kunnen maken, maar ook, wijl het, van buiten gekomen observatorische gewaarwording als het was, noodzakelijk overheerscht moest worden door het van binnen uit opstijgende doorvoelen, dat in alle menschen een verborgen psychische bron is, welk doorvoelen immers, gelijk wij waarschijnlijk hebben gemaakt, der schrijfster

Sluiten