Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het idyllische ? Denk aan dat bevallige tooneel van de beide kinderen, Adam-en-Eva-spelend in den tuin» .... —

Maar behalve deze stukken heeft Mevrouw Scharten na Sprotje ook nog het als curiosum of type clankondigde Oom van Sili en de Vogelaars geschreven. En deze beide verhalen wijzen onderscheidenlijk zoowel op een, wellicht speelsch en kortstondig, inslaan van een anderen dan den literair-artistieken weg, als op een ho oger stijgende ontwikkeling der kunst -scheppende psyche. Men zou, oppervlakkig-overwegend, geneigd zijn te zeggen, dat het plaatsvinden dezer beide, oogenschijnlijk vrijtegenstrijdige, gebeurtenissen binnen eene betrekkelijk korte tijdsruimte uitgesloten is. *j En toch is dit niet zoo. Want De Oom van Sili verscheen D e c . i 9 1 4 — het is jammer dat Mevrouw Scharten haar werk nooit dateert en wij ons dus met den publicatie-datum moeten behelpen — en De Vogelaars in April van het zelfde jaar. En in De Oom van Sili blijkt mijns inziens de literair-artistieke weg te zijn verlaten voor de letterkundig-journalistieke, terwijl in De Vogelaars de stijgende ontwikkeling der kunst-scheppende psyche duidelijk zichtbaar is. —

Alle de dingen en wezens dezer wereld vermoeden wij verbijzonderingen van het Algemeene te zijn, èn tevens zién wij hen als zelfstandigheden. Ons vermoeden, dat tot min of meer groote zekerheid kan groeien, is secundair en beteekent eene overwinning van onzen geest op onze zinnen ; ons zooeven genoemde zien primair, en hoe sterk het is en moeilijk te overmeesteren, blijkt wel daaruit, dat het, ook in den beste onzer, nimmer gehéél verwonnen wordt. Van het oogenblik af, dat het bewustzijn tot de kennis van deze zijn wankeling en zijn strijd komt, kent het — in zijne gewoonte de eigenaardigheden van zijn eigen gewaarworden, eigenschappen van het gewaargewordene

1) „Oppervlakkig overwegend": reeds vroeger heb ik aangetoond, dat enkele gelukkigen zoowel voor zelfs volslagen journalistieken als voor kunstarbeid geschikt zijn. Augusta de Wit en Johan de Meester zijn er beiden frappante voorbeelden van.

Sluiten