Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voorzeker niet zonder schijn van recht, gelijk de theologen Satan het anti-goddelijke noemen, de curiositeit het antiartistieke heeten. Maar bij een schijn van recht blijft het dan ook, bij ons als bij de theologen. Want ai! hoe spoedig blijkt ons dit ,,recht" in niets anders dan de schamelheid van ons eigen bewustzijn te wortelen : Men kan, zoo merkt men alras, in Satan, gelijk in alles, het God niètvijandige goddelijke herkennen, maar dan — moet men een Spinoza zijn! Men kan in de curiositeit het 't Algemeene niètvijandige algemeene herkennen, maar dan moet men — o, Don Quijote de la Mancha, gij kostbaarste aller curiositeiten, steune mij uw getuigenis ! — dan moet men een Cervantes zijn .... —

Zullen wij nu wel, na dit alles, Mevrouw Scharten verwijten, dat hare beelding haar curiositeit een curiositeit heef t gelaten ? Dat haar stukje De Oom van Sili, het st ellen en vermelden van een geval, dus journalistiek, en niet de doorlichti n g van het geval, dus kunst, is ? Dat wij een curiosum zien, als zoodanig ongetwijfeld aardig geteekend, maar niet zien, hoe en waar het in het Algemeene wortelt, noch in het algemeenmenschelijke van zijn tijd, die toch ook onze tijd is, noch in het Goddelijk-en-eeuwige-Algemeene, dat het Scheppend Vermogen is ? .... Neen, ik geloof zeker, wij moeten ons van verwijten onthouden. ,,Ook Homeros slaapt wel eens" en wel om de zeer eenvoudige reden, dat hij wel eens slapen moet, wil hij Homeros blijven .... En welnu, dit stukje met zijn gedistingeerden, affen, aan echte kunst herinnerenden verhaalstijl — dit stukje, vluchtig en luchtig en aardig, waarmede wij, eenmaal zijn juisten aard erkend, een Hollandsen auteur vooral, kind van ons zwaarwichtig land, terdege mogen gelukwenschen — het is: de sluimer van den a r t i s t, op wiens gesloten-oogig aangezicht, in wiens sluimer-ademen, nog de distinctie van zijn wakend bewustzijn merkbaar is. Dat wil zeggen : zoo is de stijl van dit schetsje in het algemeen — ik mag niet verzwijgen, dat mij op één moment het geluid van een onmiskenbaar-burgerlijk snurken trof.

Sluiten