Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ralistische en realistische kunstwerken. „Chassez le surnaturel, il revient au galop", zou ik willen zeggen. Het verschil tusschen de verschillende kunstrichtingen sedert de renaissance tot heden, is eenvoudig, dat men telkens in „de natuur", in „de werkelijkheid", iets anders ziet als het belang r ij k e; men is twee eeuwen lang steeds meer beteekenis gaan toekennen — dat is het, waar het om gaat — aan den invloed van stoffelijke omstandigheden. Als men het volkomen materialistisch streven der toenemende democratie in de naast achter ons liggende eeuwen nagaat, vindt men in deze staatkundige zijde der strooming een treffende bevestiging der hier gegeven zienswijze.

Men vergeve mij de korte uitweiding.

Het naturalisme dan, voornamelijk van Frankrijk nagevolgd, vond hier een vertegenwoordiger van groot talent, die zeldzamen indruk maakte, en niet alleen in ons land, in Herman Heyermans Jr. Deze auteur, behalve als tooneelschrijver ook als ongemeen talentrijk schrijver van een groot aantal schetsen en van enkele minder geslaagde romans bekend, debuteerde op de planken in 1893 met het weinig beduidende ,Dora Kremer' ; in hetzelfde jaar gevolga door ,Ahasverus' ; dat hij aanbood als een vertaling uit het Russisch, een werk van den — niet bestaanden — schrijver Ivan Jelakowitch ; van wien, door een mede-samenzweerder, een levensschets, „aan een Engelsch letterkundig tijdschrift ontleend" aan de bladen werd toegezonden. Dit stukje, tooneelen gevend uit de Jodenvervolgingen in Rusland, is reeds zeer karakteristiek voor Heyermans' dramatische manier ; rijk aan effect en aan milieu-verzorging. Na enkele kleine dramatische schetsen zet hij dan zijn reeks overbekende werken in met ,Ghetto' (1898, gevolgd door den éénacter ,Nummer 80' (1898) ; ,Het zevende Gebod' (1899) ; ,Eén Mei' (1900) ; ,Op Hoop van Zegen'

Sluiten