Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hersteld, zoodat niet langer het heele stuk in den schaduw bleef van de emoties der Shylock-figuur. En ongemeen was de bekoring die er toen uitging van de kleine tusschentafereeltjes van den ouden Lancelot en zijn zoon. Zelden of nooit heb ik zulk een wisseling van komische en tragische momenten, zulk een hoog-humoristisch nuanceeren gezien, zulk een voortdurend opwekken én verstillen van den glimlach op mijn eigen gelaat gevoeld.

Ik heb oudere en nieuwere herinneringen van waarde aan Schulze, van de oudere treedt naar voren zijn creatie van Mr. Herman van Bommel, in het stuk van Dr. Juris. Voor de beste eigenschappen van Schulze is in deze rol geen plaats ; maar toch houdt hij ervan; wellicht deels ook omdat dit in-Hollandsche stuk, voor hem zoo'n groot succes is geworden x). En — hij speelt ze prachtig, zorgvuldig. Overdrijving vermijdend geeft hij hier met een kleinen, heerlijk beheerschten komischen aanzet —het zit in elke beweging van zijn veerenden gang, in eiken betoogknik van zijn hoofd — den rustigen, op zijn gemak gestelden Hollandschen rentenier; bewoner van een kleine stad, rijk, deftig, niet gewoon zich om iets druk te maken ; maar die dan toch, door zijn ijdelheid en de vrouwelijke leden van zijn gezin — vicieuze combinatie 1 — in de politiek, den zwendel der politiek, maar, alweer : den gemoedelijken zwendel van de gemoedelijke Hollandsche politiek, wordt getrokken. In dat stuk, typisch Hollandsen door onderwerp en Vizie — sterk naturalistisch met een „leuk"-humorisch tintje — moest Schulze zich voelen als een visch in 't ruime water !

Als ik in het boekje ,Onze Tooneelspelers' de lijst naga van

i) Hij heeft er dan ook - in November 1903 — zijn vijfentwintig-jartg jubileum mee gevierd.

Sluiten