Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich zoo heel anders gedacht. Zij had 'r best willen doen, als het meisje ook haar best deed; zich inschikkehik betoond had.

En nu dit.

Het meisje weifelde.

Zou ze niet liever opblijven; zich trachten te beheerschen, al was 't maar om vader. Mevrouw Verschoore stond op. — „Nu, goede nacht dan Liesje! Slaap wel!" Liesjè, Het kindernaampje. Hoe wist die vrouw

Ze werd heel week ineens, ondanks 'r opgewekte boosheid en wrevelig verdriet, 'n Teere, zoetklinkende snaar was beroerd. „Liesje".

Moeilijk bedwong ze 'r tranen, hefdeverlangend als ze was.

Met vochtige oogen staarde ze in het zachte, beheerschte gelaat der „tweede".

,. ~ ';,Ik;* kan niet zoo hef. doen zoo maar.....

direct, barstte ze uit. „Ik ik vind alles zoo moeilijk.

ik kan me niet dwingen. Ach! begrijpt u me toch; begnjp tóch als 't u belieft?"

Meewarig knikte de andere haar toe.

Toch Lize's eerste houding had 'r te zeer verbitterd, om zich nu ineens, week en deelnemend, te geven.

~ „Ik had gedacht, in vrede met je te leven, hartelijk en eensgezind. Liesje." De klank van haar stem was koel en afwijzend.

Haar man viel 'r bij:

- „We hadden het ons zoo aangenaam gefantazeerd.

Jaloersche hart. Q

Sluiten