Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

trokken en over de troepen des konings. Hij begon met te betoogen op welke wnze men het Heilige land kon veroveren en hoe men zulks met Algiers moest doen, in welke gesprekken ik begon te merken dat hij gek was in zaken van politiek en van 'slands regeering. Wij zetten ons gesprek voort, zooals vagabondeerende menschen eigen is, en kwamen van de eene zaak op de andere en eindelijk in Vlaanderen aangeland. Toen begon hij diep te zuchten, zeggend: „Die gewesten kosten nuj meer dan aan den koning, omdat ik sedert veertien jaren met een project bezig ben dat, indien het niet onmogelnk ware, want dat is het inderdaad, alles daar eindelijk tot rust zou hebben gebracht." — „Wat kan dat znn," zei ik, „dat zóó geschikt, tegelijkertijd onmogehjk is en niet kan worden uitgevoerd?" — „Wie zegt u," viel hij dadelnk in, „dat het niet uitgevoerd kan worden? Het kan verwezenlijkt worden ** wat betreft de onmogebjkheid er van, dat is 'n andere zaak. En zoo u het niet vervelend mocht vinden, zal ik u vertellen, wat het is; lang zal het niet duren, dat het algemeen bekend wordt, want nu reeds denk ik het te doen drukken met andere geschriften van mn, waarbij ik o. a. den koning twee wegen aan de hand doe om zich van Ostende meester te maken" (54). Ik verzocht hem mij die mede te deelen, waarop hij uit een zijner zakken eene teekening haalde van de verdedigingswerken van den vijand en van de onze, en zei: „U ziet wel dat de zwarigheid van alles zit in dezen inham van de zee; welnu ik geef een middel óm dien geheel droog te maken te weten met sponzen en zóó die hindernis weg te ruimen. Op het hooren van dit dolzinnige plan barstte ik in lachen uit.

Sluiten