Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Escuriaal was een ijskoude wind gedaald die den dichtader van de vereerders van den „Amadis" deed verstijven.

De literatura picareéca had haar intrede gedaan, en daarmede triomfeerde het realisme over de romantische richting. Zóó werd Spanje het vaderland van den schelmenroman. De overwinning was aan den picaro, een afwijkend en tevens schilderachtiger type van den dolenden ridder, met wien hij eenigszins verwant was, zoowel wat zijn avontuurlijke neigingen als zijn schelmenstreken betreft.

Ook door de schilderkunst voer een frissche, realistische bries. Voor Velasquez (men denke aan zijn hierboven reeds genoemde „Loj Burrachod", de drinkebroers) Goya, El Greco en El Bosco (van oorsprong een Nederlander), zelfs voor Murillo — beroemd zijn diens prachtige jeugdige picaroó — was deze schelmsoort een dankbaar onderwerp, en op menig verdienstelijk doek werd de picaro geconterfeit.

En nu stellemen zich niet voor dat de schrijver van den eersten schelmenroman een verklaard tegenstander was van de romantiek, of dat hijzelf tot het genero picareóco behoorde. Noch het een, noch het ander is het geval. Don Diego Hurtado de Mendoza, die bijna algemeen aangenomen wordt als de schrijver van: „La Vida del Lazarillo de Tormes y de öuófortunaéy ddveróidadeó' '—eene delman, krijgsman, staatsman, hoveling, grand-óeigneur van top tot teen — had zoo'n vereering voor „Amadiö de Gaula' dat hij dit boek, zelfs op zijn reizen, onder anderen bij zijn zending naar Rome als gezant van Karei V, bij zich had. Het boek werd ongeveer in 1525 geschreven en werd in 1554uitgege ven,dus een halve eeuw voor den don Quijote. Het is een ïnees-

Sluiten