Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Galitschino.

't Was een officieele excursie, geachte lezer, een ambtelijke voorlichting als ge wilt voor de leden van het congres, die er lust in hadden mee te gaan. 't Is een paar uren sporen van Moskou en ik ben er ditmaal niet per goederenwagen heengereisd met een datumstempel van den stationchef op mijn congreskaart, maar 'k heb heel deftig in een uitmuntende luxewagen gereisd, die in elk opzicht de vergelijking van het beste, wat men in Europa heeft, kon doorstaan.

De verleiding een bezoek te brengen naar het verlokkelijke. boschrijke heuvelland van dit plaatsje had echter den doorslag gegeven. En al werd dan ook het Russische rustige landschap zoo nu en dan onveilig gemaakt door enkele 'luidruchtige Italianen, 'k heb er toch geen spijt van'gehad.

De aankondiging van wat we er te zien zouden krijgen, was niet heel duidelijk geweest, iets wat trouwens wel eens meer met dergelijke excursies het geval is, doch er was toch,- naast het Russische boerenbedrijf met werkelijke Hollandsche en Oldenburger koeien ook een school bij genoemd, waarvan een tentoonstelling zou worden gehouden.

Dat was dus het eerste doel van onze reis, want de regen had met de eerste helft van de excursie geen medelijden.

School en tentoonstelling boden een welkome schuilplaats. Alweer was het een in een park met prachtig oud hout liggende buitenplaats, die tot een school was omgevormd.

De tentoonstelling bleek een tentoonstelling van teekeningen te zijn en de bezoekers ervan waren niet slechts de congresgasten als wij, maar vele kinderen van omliggende scholen, die in ongedwongen wijze hun kritiek op het tentoongestelde uitten. Waarom ook niet, de teekenaars waren voor hen goede bekenden. Men had in deze school namelijk bijeengebracht de best begaafden, diegenen, die op dit gebied in een van de scholen van den omtrek uitmuntten, om ze hier een kunstopvoe-

Sluiten