Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij wachtte gespannen op haar antwoord. Doch bij haar

was het wel vrijen in den avond, doch overdag geen

vertrouwelijkheid. Hij zou 't moeten ervaren, hoe er bij een Drentsch meisje, dat haar manieren kent, een groot onderscheid is tusschenminnekoozenen de liefde; om van 't huwelijk nog heelemaal niet te spreken. Ze bezag hem wel minder minachtend dan zij 't haar andere vrijers deed, bij het licht, doch hij mocht er zich nog niet op beroemen, haar uitverkorene te zijn.

„Mi lust niet, 'k doe bedanken", lachte zij.

„Japikje", vervolgde hij smeekend, en hij streek haar over 'tjak — onwillig liet ze het toe — „ik vind oe zoo'n himmel wicht1). Ik mag oe zoo geern. Och, mienwiggien, mien wiggien2). Ben ik geen knap jonk kerrel? Zullen wij trouwen?"

„Hold op met oew praeties. Ik wil oe niet, en zie, da'j een ander kriegt."

„Mag ik dan Zaturdagavond weer een poossien met oe vrijen?"

„Nee!"

„Mag ik dan nooit weerom kommen?"

,,'t Volgend jaar, niet eerder en niet later. Je mot op denzelfden dag kommen, en dan wi'k — dan wi'k — ze schaterde, „met oe trouwen, allenig met oe". Ze trok hem aan zijn neus, draaide in den ronde, en liep van hem weg, zonder nog om te zien. Met verwonderde domheid keek hij haar na, totdat 't laatste tipje verdwenen was.

Den volgenden Zaterdag ondernam hij denzelfden tocht als een week geleden. Zijn vriend Lammert was meegegaan, omdat hij in 't Noorden ook eens de wichten wilde zien, en hun gemeenschappelijk avontuur verbroederde hen. Ze liepen tot aan de boerderij. Alles was donker. Hilbert kuchte, floot, Lammert klopte tegen 't venster, 't Was zoo stil, als stonden ze voor een onbewoond huis.

Lammert krabde zich 't hoofd.

l) Proper meisje. 2) Meisje.

Sluiten