Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Straffe Gods" wordt alleen de onbarmhartige vrouw gestraft; Gerard de slechte heer, de gierige rhulder, zij worden ten verderve gevoerd, en niet hun omgeving. Een i sage is maar niet zoo onlogisch, en waar zij de j vloek, die over een streek wordt uitgesproken, verklaart, daar schakelt ze, als 't noodlot zelve, feit aan feit aaneen, zoodat wij geneigd zijn te zeggen: M

„Zoo — en zoo niet anders — is het gebeurd. ' De verteller der sage heeft als eerste plicht deze fataliteit te gevoelen en te handhaven.

De Ridder van Stenhuisheerd (blz. 154—160). Geen bijzondere opmerkingen.

Doodendroom (blz. 160—167). De lezer behoeft niet te denken, dat de spelling „Engelland" aan een drukfout is te wijten, of mij is ingegeven door van Eeden-iaansche motieven. Waarlijk rust deze sage op 't geloof, dat in Engel(l)and, aan de overzijde de zee, de schimmen der dooden (engelen) rusten, en dat de veerman des Doods de moderne Styx oversteekt met de nevelen aan boord. Dat de dooden pijn kunnen gevoelen door de schuld der levenden, komt voor in menig spookverhaal: bijvoorbeeld ook bij de juffrouw zonder kop, die bij Echt rondwaart. Hier zou zij verlost kunnen worden, als de boerenjongen de schat vindt . . . waar hij niet in slaagt. In Dokkum wordt verteld (deze sage is niet in den bundel opgenomen), dat in een huis een geest rond moet waren, tot een schat is opgespoord, waaraan hij tijdens zijn leven niet kon komen. Als de kwelling ophoudt, vindt de geest rast,

In Oscar Wilde's „The Ballad of Reading Gaol wordt de pijn der dooden alsvolgt verklaard:

For he who sins a second time

Wakes a dead soul to pain

And draws it from its spotted shroud

And makes it bleed again,

And makes it bleed great gouts of blood

And makes it bleed in vain."

Sluiten