Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het spoken van het doode kindje bij zijn Weder die om hem weent, daar het door haar tranen geen rust kan vinden, is wei-bekend. Eerst keert het tot vrede weder in, als de moeder niet meer schreit. /

Ook „Doodendroom" vertoont sprookjes-achtige motieven. Er is bijna geen plaatsaanduiding („Walcheren is een veel algemeener begrip natuurlijk dan bijvoorbeeld Westerschouwen); toch kon ik er niet toe besluiten het verhaal als sprookje te behandelen.

Mooi-Ann van Velp (blz. 167-178). Een echt voorbeeld van den „naloop" (zie Aanteekeningen by De Roode Hemdrok"). De sage wordt verschillend verteld, de één zegt: „de jonker van Biljoen en de ander: „de jonker bij Biljoen". Tijdens de correctie heb ik nog geaarzeld, welke lezing ik zou volgen, doch de vage uitdrukking „bij" trok mij, om de samenstelling van het verhaal, nog 't meeste aan. Wonderlijk is, dat mooi-Ann zich niet op den jonker zelf wreekt, deze blijft na haar dood even gezien als hij vroeger was, en ook „ t oud karonje van een meid" leeft volkomen onbezorgd verder. Ik vermoed, dat er vijftig jaar geleden wel andere lezingen over hebben bestaan, doch dat deze zijn uitgestorven. Er zullen waarschijnlijk wel manuscripten of gedrukte gedichten van diverse anonyme schrijvers over bewaard zyn gebleven, welke men mij niet heeft toegezonden tot dusver.

Natuurlijk is 't niet onlogisch, dat mooi-Ann zich op „de mannen" wreekt, doch de volksgeest wenscht in dergelijke gevallen de meest-bloeddorstige wraak, en de jonker benevens 't oud karonje dienden eigenlijk een zwaren dood te sneven.

De Verborgen Schat (blz. 178-182). Niet alleen bij Welters, maar op tal van plaatsen (Mookerheide Veluwe) komen verhalen van verborgen schatten voor, by welker opgraving niet mag worden gesproken. Vele spookver-

Sluiten