Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Eene verwonderlijke sympathie voor de „Union Catholique".

Den 28 Februari 11. werd door enkele aanzienlijke Fransche Katholieken, aan wier hoofd de verdienstelijke kolonel Keiler stond, het initiatief genomen tot het stichten van de „Union Catholique." De opzet dezer mannen was: de zoo jammerlijk verdeelde en krakeelende Katholieken samen te brengen onder ééne godsdienstige banier, die van de godsdienstige quaestie.

Ziehier wat „De Maasbode" over het doel der vereeniging mededeelt en hoe zij hare voortreffelijkheid — boven de politieke organisatie der Katholieke Duitschers — in het licht meent te moeten stellen:

De verdeelde groepen van vroeger, die maar al te vaak elkaar bevochten, en zoo goed als nooit samen optrokken, laat men ook nu in haar eigen groepeeringen en in haar afzonderlijke formaties, monarchisten en republikeinen, gerallieerden en bonapartisten, chauvinisten en voorstanders van den driejarigen diensttijd of pacifisten, maar allen hoopt men nu samen te doen oprukken als: Katholieken.

In het volle gewoel van den politieken strijd heeft men hoog het vaandel gestoken van het godsdienstig vraagstuk, dat vroeger op de partij-programma's immers altijd maar terloops en op de tweede plaats behandeld werd. En men verwacht, dat de Katholieken, met behoud van hun eigen politieke belangen, allereerst aaneengeschaard zich om dat vaandel zullen samenvoegen.

Er wordt dus geen partij gevormd, want die zou zich moeten plaatsen op een verdeelingbrengend politiek standpunt, maar een aaneengeslotenheid van Katholieken als Katholieken uit verschillende politieke partijen, ter verdediging van de groote Katholieke belangen.

Om practisch die aaneengeslotenheid door te kunnen voeren heeft men een formule opgesteld, die tegelijk den grond aangeeft voor de unie der Katholieken, de kern der eischen tegenover den Staat te stellen, en het minimum aan de verschillende politieke candidaten voor te leggen.

Sluiten