Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wij gaven vroeger die formule reeds, maar laten haar volledigheidshalve hier nog eens volgen: Wij willen den godsdienst-vrede — door de herziening der wetten, die inbreuk maakten op onze vrijheden — door een overeenkomst van den Staat met het hoofd der Katholieke Kerk.

Men bedenke hierbij, dat deze formule al het voordeel, maar al het nadeel ook heeft van een practische verkiezingsleus, die door kortheid moet pakken, maar door beknoptheid zoo gauw te onduidelijk en te beperkt wordt.

De grondslag, waarop men de „Union Catholique" wil tot stand brengen, de aaneengeslotenheid der Katholieken boven alle politieke partijen, is en blijft de godsdienstige kwestie in heel haar uitgebreidheid en heel haar diepte. In de fiere resolutie, op het eind van de bijeenkomst aangenomen, die wij gaven in ons nummer van 3 dezer, is dat overigens nog eens met alle beslistheid vastgelegd.

Na deze uiteenzettingen behoeft waarlijk niet gezegd, dat, naar ons oordeel, de leiders der „Réunion" voor hun opzet den eenig-zuiveren en eenig-mogelijken grondslag gekozen hebben, dat zij hun organisatie gegrond hebben op een gezond niet alleen, maar heilig beginsel en dat dus onze warme sympathie naar hun streven uitgaat. Het juiste beginsel, dat zij kozen, zal ook nu van leven-wekkende kracht blijken en tot krachtige innerlijke eenheid leiden.

Te meer, daar op de vergadering van den 28»ten Februari, in de verklaring door den heer De Bellomayre voorgelezen, als uitdrukkelijke voorwaarde voor het slagen der plannen ook genoemd werd: de overeenstemming met de kerkelijke autoriteiten.

Men wil het gezag en den invloed van de geestelijke overheden dus niet ontkennen en buitensluiten, of onafhankelijk er van zich verklaren; integendeel men wil geheel in overeenstemming er mede den grooten strijd om de godsdienstige kwestie aanvaarden.

Het herderlijk schrijven van het episcopaat van Bourges, waarvan wij dezer dagen melding maakten, loopt dan ook geheel samen met het streven van de leiders der „Réunion" en is zoo als een schitterend bewijs van vertrouwen in hun optreden te beschouwen.

En wel wordt het woord, dat de Paus tot den Aartsbisschop van Parijs gericht zou hebben „laten de Bisschoppen zich onthouden", op een geheel verwrongen manier uitgelegd, wanneer het toegepast wordt, zooals enkele bladen deden, op de „Union Catholique". Dat woord heeft alleen betrekking en kan alleen betrekking hebben op een zich onthouden ten opzichte van de scheidende en verdeelende partijpolitieke kwesties, niet ten opzichte van het groote godsdienstige vraagstuk, dat de mannen van de „Union" boven alle politieke kwesties gesteld willen zien.

De tegenstelling tusschen het interconfessioneele Centrum en de principieel-katholieke „Union Catholique" wordt verder geformuleerd als volgt:

Sluiten