is toegevoegd aan uw favorieten.

Dante's Vita nova

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den dood. De Eeuwige liet zijn Beatrice tot zich komen in den hemel, omdat Hij zag dat dit leven vol verveling (noiosa) harer niet waardig was. Wat is mijn leven, zegt hij, nu mijne Donna ingegaan is in de heerlijkheid, waar Maria is? Hij vindt dit leven nu bitter (acerba) en somber (oscura), alle glans is verdwenen. Letterlijk alles is droefheid geworden, telkens gebruikthij het woord dolente, alles, doleert: zijn oogen, zijn liefde, zijn hart, zijn zuchten, zijn gelaat, de stad (Florence)!

Pelgrimsstemming. Geen wonder dat deze stemming er nu is. Amore was reeds tot hem gekomen in het grove kleed van een pelgrim (IX). Tegen het einde spreekt hij van lo peregrino spirito (den pelgrimsgeest). In cap. XL trekt hij de kerkelijke observantie der bedevaarten in het verhaal. Er komt veel volk om het gelaat van den Verlosser te zien, dat afgedrukt is op een doek van de heilige Veronica. Pelgrims treden op, die „denken aan afwezige dingen". Zij doen een bedevaart naar het graf van 'Jacobus van Compostella in Gallicië. De dichter zou hen willen betrekken in zijne smart, in den rouw van „de treurende stad" (dolorosa cittade). „De stad heeft haar Beatrice verloren." Ik geloof dat Gochin gelijk heeft, als hij zegt dat wij hier een lichte zinspeling hebben op het bekende verhaal der Emmaüsjongeren. Het lijkt er bizonder op. Dante zegt: „ik geloof dat deze pelgrims niet eens hebben hooren spreken van deze Donna, zij weten er niet van, hun gedachten zijn bij andere dingen dan die hier zijn." In Luc; 24 : 18 lezen wij: