is toegevoegd aan uw favorieten.

In twee werelddeelen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waardeering is de climax der nederigheid, het zekerste kenmerk van een waarachtig-groot man.

Een groot man zorgt er niet voor dat anderen zijn gaven bewonderen, maar dat zij die genieten. Of hij door de menschen gekend en erkend zal worden — dat acht hij Gods zaak; hij staat en valt niet anderen, maar zijn eigen Heere. De groote verschuilt zich; de kleine klautert op stelten en rekt zich uit. Daarom is het gemakkelijk den kleine met groote gaven te zien ; die zorgt zelf wel dat ieder, die lezen kan, alles van hem te weten komt. En daarom is het zoo moeilijk den waren groote te leeren kennen, want men moet alles, wat men zoo gaarne weten wil, opzoeken. En evenzoo: daarom schijnt meestal het leven van den kleine met groote gaven één groote triomftocht te zijn — met hindernissen, die het des te grooter maken; en doet zich voor het oppervlakkig oog de geschiedenis van den waarlijk groote dikwijls als één groote mislukking voor. Van den groote geldt gewoonlijk het woord : „Een ander is het, die zaait, en een ander, die maait". Ja niet zelden is het leven van een waarlijk groot man een „tarwegraan, dat sterft, maar daarna brengt het veel vrucht voort".

In dien zin groot was Albertus Christiaan van Raalte. Naar waarheid kon de predikant Dosker in Amerika van hem zeggen: „Hij was een groot man in den besten zin des woords. Hij werkte voor Christus en offerde daarvoor alles op. Hij zag idealen sterven, die wij hebben zien herleven en verwerkelijkt Worden. Hij arbeidde soms schijnbaar tevergeefs, en wij zijn na zijn dood tot de vruchten van dat werk ingegaan."

Uit persoonlijke herinneringen kan ik nagenoeg niets