is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brengen; ze vertrokken in een zonderlingen glimlach, die hier heelemaal niet paste.

— Nou laat ik dan maar .. . maar zij... dat wil ik niet, zei hij eindelijk zachtjes.

Maar ineens hield hij het niet langer uit, hij het Ganja staan, sloeg zich de handen voor 't gezicht, ging in een hoek, keerde het gelaat naar den muur en sprak hortend:

— O, wat zult ge u schamen over wat ge gedaan hebt! Ganja stond inderdaad als vernietigd. Kolja sprong den

vorst om den hals, en kuste hem; achter hem aan drongen zich Rogoshin, Warja, Ptitzin, Nina Alexandrovna, allen, zelfs de oude Ardaljon Alexandrowitch.

— *t Is niets, *t is niets! mompelde de vorst naar alle kanten, met den glimlach, die hier zoo vreemd was.

*t Zal hem berouwen, ving Rogoshin aan. — Je zult je

schamen, Ganja, dat je zoo'n... schaap (hij kon geen ander woord vinden) hebt beleedigd! Vorst, m'n lieve ziel, laat ze schieten, spuug op ze — kom mee! Je zult ontdekken wat Rogoshin's liefde beteekent!

Ook Nastasja Fihppovna was zeer getroffen, zoowel door de daad van Ganja, als door hetgeen de vorst had geantwoord. Haar gelaat, dat gewoonlijk bleek en peinzend was. en den heelen tijd te voren niet in harmonie was geweest met haar bedriegehjken lach, droeg nu duidelijk de ontroering van een nieuw gevoel, en toch scheen zij dit niet te willen toonen, maar probeerde op haar gezicht juist denzelfden lach te bewaren.

— Inderdaad, waar heb ik toch dat gezicht gezien ? zei ze plotseling ernstig, zich ineens herinnerend, dat zij zoo pas zich dit ook al had afgevraagd.

— En schaamt gij u dan ook niet? Zijt ge dan misschien zoo, als ge u thans voordoet? Zou dat dan kunnen? kwam eensklaps met diep innig verwijt de vorst.

Nastasja Fihppovna was verbaasd, ze begon te lachen, maar 't was of ze daarmee iets verbergen wilde, dan zag ze naar Ganja en ging het salon uit. Maar voor dat zij tot de