is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De vorst richtte zijn bedroefden, strengen en doordringenden blik op Nastasja Fihppovna, die hem steeds bleef aanzien.

— Zoo is hij toch nog gevonden! zei ze plotseling, terwijl ze zich weer naar Darja Alexejevna keerde. — En dit komt zoo op in zijn goeie hart, ik ken hem. De weldoener is gevonden! Maar overigens is het misschien waar, wat men

van hem zegt, dat hij een beetje zóó is. Waarvan

zult ge dan leven, als ge al zoo verliefd zijt, dat gij, een vorst, er eene van Rogoshins slag neemt?

— Ik neem u als eene die onberispelijk is, Nastasja Fihppovna, maar niet als eene van Rogoshins slag.

— Meent ge dat ik onberispelijk ben?

— Ja.

— Nou, dat is dan romantiek! Dat is, beste vorst, ouderwetsche fantasterij, thans is de wereld verstandiger geworden. En dat is alles onzin. En hoe zou jij kunnen trouwen, je hebt zelf nog een kindermeisje noodig.

De vorst stond op en sprak weliswaar met onvaste en beschroomde stem, maar toch voortdurend als een die vast overtuigd is van wat hij zegt.

— Ik weet niets, Nastasja Fihppovna, ik heb niets gezien, maar ik ik beschouw het zoo: dat gij mij de eer aandoet en niet ik u. Ik ben niets, maar gij hebt geleden en zijt door zoo'n hel rein heengegaan, en dat is heel wat. Waarom schaamt ge u en waarom wilt ge met Rogoshin

trekken? Dat komt omdat ge koorts hebt Ge hebt aan

meneer Totzky vijfenzeventig duizend teruggegeven en ge zegt, dat ge van alles afstand doet wat ge hier hebt, tot

zoo iets is niemand hier in staat. Nastasja Fihppovna, ik

heb u hef. Ik wil voor u sterven, Nastasja Fihppovna. Ik zal van niemand dulden, dat hij ook maar een woord over u zegt, Nastasja Filippo vna. Als wij arm zullen zijn, dan zal ik werken....

Bij de laatste woorden hoorde men Ferdyschtschenko grinniken, alsmede Lebedef, de generaal maakte zelfs een geluid van uiterst misnoegen. Ptitzin en Totzky konden hun