is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schijnlijk vanuit het raam gezien: „wat zou je me gedaan hebben", vraagt ze, „als je hadt gezien dat ik je bedroog ?" Dat kon ik niet verdragen en zei: „dat weet je zelf wel."

— Wat ? Wat weet ze dan ?

— Dat kan ik immers zelf niet zeggen, begon Rogoshin gemeen te lachen. — Ik heb haar in Moskou indertijd met niemand kunnen snappen, al heb ik er ook lang op geloerd. Ik ben toen eens bij haar gekomen, en heb gezegd: „je hebt beloofd met mij te zullen trouwen, en je komt in een achtenswaardige familie, maar weet je nu wat je er voor een bent? Jij bent er een van dat soort," zei ik.

— Heb je haar dat gezegd ? .— Dat deed ik.

— En?

i— Zij zei: „ik wil je op 't oogenblik misschien niet eens als lakei hebben, laat staan, dat ik je vrouw zou worden." „En," zei ik „zoo ga ik niet weg, er moet nu maar eens een eind aan komen!" „Dan zal ik dadehjk Keiler roepen," antwoordde ze, „en hem zeggen dat hij je de deur uitgooit." Toen ben ik ook op haar afgesprongen en heb haar blauwe plekken geslagen.

— Onmogelijk! riep de vorst uit.

— Ik zeg je, het is zoo, verzekerde Rogoshin zachtjes maar met schitterende oogen. — Gedurende zesendertig uur bleef ik zonder slapen, eten of drinken, ik verbet haar kamer niet, lag voor haar op de knieën, en zei: „ik zal sterven maar ik ga niet weg voor je me vergeven hebt; als je me eruit laat jagen zal ik me verdrinken, want.... wat zal ik doen als ik jou niet heb?" Zij was dien heelen dag bijna waanzinnig, nu eens schreide ze, dan wou ze me met een mes te lijf, dan weer schold ze. Ze het Zaljozjef komen, Keiler, Zjemtjoezhnikof en allen; dan wees ze naar mij en maakte me voor alles uit. „Komt heeren, laten we vanavond samen naar den schouwburg gaan, en laat hem, aangezien hij niet weg wil, maar blijven zitten, ik ben niet door hem gebonden. Ze zullen je hier, terwijl ik uit ben