is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

naar de gangen van de eerste en tweede verdieping, waar men ook de kamers der gasten vond. Het was, als in alle oude huizen, een steenen trap, donker en nauw, die om een dikke steenen pilaar wentelde. Op de eerste verdieping was in die pilaar een holte, een soort nis, niet breeder dan een schrede en een halve diep. Iemand zou zich daar echter kunnen opstellen. Hoe donker het ook was, toch bemerkte de vorst dadelijk, toen hij op den overloop kwam, dat daar in de nis zich iemand om de een of andere reden verborgen had. Plotseling nam hij zich voor om eraan voorbij te gaan, zonder rechts te kijken. Zoo deed hij één stap, maar hij hield het niet uit en keerde zich om.

Twee oogen, dezelfde oogen, troffen plotseling zijn blik. Ook de man, die zich in de nis had gedrukt, deed een stap naar voren. Gedurende een seconde stonden zij bijna vlak tegen elkaar aan. Plotseling greep de vorst hem bij den schouder en keerde hem om naar de trap, dichter bij het licht; hij wou zijn gezicht beter zien.

De oogen van Rogoshin flonkerden en een duivelsche glimlach vertrok zijn gelaat. Hij hief zijn rechterhand op; er schitterde iets in; de vorst dacht er niet over om ze tegen te houden. Hij meende echter zich later te herinneren, hoe hij geroepen had;

— Parfen, het kan niet waar zijn!

Dan was het of plotseling iets voor hem openging: een wonderlijk innerlijk licht straalde in zijn ziel. Dit oogenblik duurde misschien maar een halve seconde; maar hij had toch klaar en bewust weet van dat begin, den eersten aanhef van de vreeselijke jammerklacht, die zich aan zijn borst ontscheurde en die hij met geen mogelijkheid weerhouden kon. Daarop bluschte zijn bewustzijn oogenblikkelijk uit en werd alles dichte duisternis.

Hij had een epileptisch toeval gekregen; al in heel lang had hij dit niet meer gehad. Het is bekend, dat zulke toevallen zaak van een oogenblik zijn. In dat moment wordt het gansche gezicht vertrokken, vooral de oogen. Krampen