is toegevoegd aan uw favorieten.

Zoek-licht : Nederlandsche encyclopædie voor allen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

volgde dea ex-keizer in zijn verbanning naar Holland, waar zij in April 1921 te Doorn overleed.

Augustinus, Aurelius (354— 430), heilige, kerkvader, werd door zijn Christelijke moeder Monica opgevoed doch bleef zelf een heiden tot 387. Hij was leeraar in de welsprekendheid te Carthago, Rome en Milaan, legde zich toe op de wijsbegeerte, behoorde tot de secte der Manicheèrs (z. a.) tot hij in 387 in Milaaq door Ambrosius werd bekeerd en tegelijk met zijn zoon Adeodatus gedoopt. Hij trok zich toen in de eenzaamheid terug te Tagaste, werd presbyter, later bisschop van Hippo in Numidië waar hij is overleden. Zijne geschriften zijn van buitengemeen groote beteekenis voor de verdere ontwikkeling van Christelijk leven en denken. Hij heeft veel geschreven. Zijne Confessiones verhalen zijne eigene levenservaringen; zijn De civitate Dei bevat een verdediging van het Christendom tegen de aanvallen der Heidenen. De Regula Beati Augustini is een levensregel welke de grondslag is geworden voor vele middeneeuwsche geestelijke orden.

Zie Aur. Augustinus Belijdenissen vert. door Fr. Erens (1917) en W. J. Aalders, Groote Mystieken t, (1913).

Augustinus (gest. 612), apostel der Angelsaksen door paus Gregorius I gezonden, bekeerde koning Ethelbert van Kent tot het Christendom.

Augustulus, Romulus, laatste keizer van het West- Romeinsche rijk (475— 476), werd door Odoacer afgezet en verbannen.

Augustus, titel, beteekenend de „Doorluchtige" of „Verhevene", werd door het Romeinsche volk het eerst in 27 v. Chr. aan keizer Octavianus verleend. Later namen alle Romeinsche keizers dien titel of bijnaam aan.

Augustus (63 v. Chr.—14 na Chr.), eigenlijk Gajus Julius Caesar Octavianus geheeten, de eerste Romeinsche keizer behoorde tot het geslacht der Octaviërs. Daar zijn vader jong stierf, werd hij door Caesar geadopteerd en tot zijn

erfgenaam benoemd. Na Caesars dood kwam hij eerst in strijd met Antonius, doch sloot later met hem en Lepidus het driemanschap (43. v. Chr.) waarbij Lepidus Afrika en Antonius het Oosten kreeg. Nadat Augustus eerst Sextus Pompejus, daarna Lepidus van hun macht ontdaan had, trok hij ten strijde tegen Antonius, die in 't O. onder Cleopatra's invloed leefde, en versloeg hem bij Actium (31 v. Chr.). Hij was nu in werkelijkheid alleenheerscher, verkreeg den titel van Imperator en wist zich door ruime giften, verbetering van vele misstanden en door bescherming van de kunst de volksgunst te verwerven. Zijn tijd was de gouden eeuw der Romeinsche letterkunde, daar toen de dichters Virgilius, Horatius, Ovidius, Propertius, Livius enz. leefden.

Augustus I, koning van Polen, regeerde van 1548—1572. Hij wist zijn gebied uit te breiden, zoo, dat Polen het toppunt van zijn macht bereikte en gaf zijn onderdanen vrijheid van godsdienst.

Augustus, Keurvorst van Saksen (1526 — 1586), tweede zoon van Hendrik den Vrome, een bekwaam vorst, deed veel voor den bloei van Saksen.

Augustus II, de Sterke (1670—1733), keurvorst van Saksen, 2de zoon van koning Johann Georg, na den dood van zijn broeder (1694) keurvorst, ging tot het Katholicisme over en werd tot koning van Polen gekozen (1700). Hij kwam hierdoor in oorlog met Zweden, moest de Poolsche waardigheid aan Stanislaus Leszcensky afstaan (1706), doch werd in 1719 na een tweeden oorlog weer in zijn waardigheden hersteld.

Augustus III (1696-1763), keurvorst van Saksen en koning van Polen, zoon van den voorgaande, werd Luthersch opgevoed, doch ging in 1712 reeds tot het Katholicisme over. Hij stond geheel onder invloed van zijn minister en gunsteling Graaf van Brühl, die Saksen deed deel nemen aan den Oostenrijkschen Successie- en Zevenjarigen Oorlog.