is toegevoegd aan uw favorieten.

De talen in het nieuwe Europa

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De dagelijksche ervaring leert, dat er geen noodzakelijk verband bestaat tusschen een taal en het „ras" van degenen die ze spreken.

Het Engelsch bij voorbeeld, is naar Groot-Brittannië overgebracht door de Angelen en de Saksers, dus door Westgermanen, die van het vasteland kwamen. Maar deze veroveraars hebben, evenmin in Groot-Brittannië als elders, de in 't land gevestigde bevolking verdreven of weggevoerd. Zij hebben deze in zich opgenomen, en dat wel alléén in het eigenlijk gezegde Engeland; want,' zooals men weet, hebben zich de Keltische dialecten tot de XVIIIde eeuw weten staande te houden in Cornwall en tot heden toe in het land van Wales en in Schotland. Ook hebben zich Skandinaviërs op de kusten gevestigd. Daarna is de verovering door de Normandiërs uit Frankrijk gekomen, waardoor een nieuwe groep invloedrijke kolonisten aangevoerd werd. De bevolking van het eigenlijk gezegde Engeland is dus voortgekomen uit de vermenging van vier verschillende bestanddeelen: de oude bewoners van het land, de Westgermanen (Angelen en Saksers), de Skandinavische Germanen en de Fransche Normandiërs. Wat de oude bevolking betreft, deze is zelf het resultaat van een vermenging; Want zoo het Britsch de taal van het zuidelijk deel van GrootBrittannië en alleen van dit deel geworden is, dan is dat het gevolg van een verovering door de Kelten, waarvan noch het tijdstip noch de juiste omstandigheden bekend zijn, en die moet plaats gehad hebben in den tijd van de groote uitbreiding van het Keltisch, omstreeks de Vide—Vde eeuw v. C.

De Engelsche taal draagt nog het spoor van de vermenging. Onmiddellijk na de invallen van de Saksers, heeft het Westgermaansch er een heel bijzonder voorkomen gekregen, dat slechts verklaard kan worden door het feit, dat het Engelsch een Westgermaansche taal is, die gesproken werd door heden, die gewoon waren aan een ander type van taal. Een groot aantal Engelsche woorden van Germaanschen oorsprong zijn Skandinavische termen, ingevoerd door de Noormannen. En eindelijk bestaat de Engelsche Woordenschat voor een aanzienlijk deel uit Fransche termen, die