is toegevoegd aan uw favorieten.

Eene tweede Maria Monk of de verborgenheden van het Zwarte-Nonnenklooster te Montreal

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

omringd is, die zoovelen reddeloos voor tijd en eeuwigheid hebben doen verloren gaan. Gij, mijn lieve dochter," vervolgde de abdis, mij omhelzende, „zijt uitverkoren om eenmaal een parel te worden aan de kroon der Heilige Kerk, en ik wilde niet, dat de Kerk die parel verliezen zoude, — dit edele doel heiligt de kleine list en leugen volkomen, waaraan ik mij schuldig maakte." i)

De vleitaal der abdis maakte weinig indruk op mij, en toen zij dit bemerkte, wendde zij het over een anderen boeg.

„En dan, mijn kind," vervolgde zij, „weet gij, wat uw vader al misdreven heeft, en hoe hij meer dan een ander onze gebeden behoeft? — Gij weet, Maria, van hoeveel vrucht het gebed eener non is, en die kracht wordt verdubbeld, ja vertien dubbeld, wanneer de non eene dochter is, die voor de verloseing van haren vader uit het vagevuur smeekt. Ik weet het, Maria, de bekoringen der wereld lachen u aan, evenzoo het vermaak en de vreugde, die in de wereld te vinden zijn, maar al dat vermaak en die vreugde halen niet bij het geluk en de vreugde, die ons hiernamaals wacht, en de tijd om de vreugde der wereld te smaken, is zoo ras voorbij, en dan komen de jaren van nadenken, waarin de wereld geene bekoringen heeft, en dan zoude het u berouwen, dit heilig'toevluchtsoord verlaten te hebben en bij het jongst gericht zoude uw vader u verwijten, de voorbijgaande genietingen der wereld niet aan zijne spoedige verlossing te hebben

i) Leugen en bedrog waren in het zwarte-nonnenklooster te Montreal aan de orde van den dag en werden in geenen deele als zondig beschouwd, wanneer zij dienden tot bevordering van de belangen van het klooster of der Kerk. Hierover lezen we in het verhaal van Maria Monk het volgende, hetwelk ik verklaar geheel en al overeenkomstig de waarheid te zijn: Eene zaak, waarin wij dikwijls en grondig onderwijs ontvingen, was de valschheid. Over dit onderwerp heb ik vele gesprekken, ik mag wel zeggen predikatiën, gehoord, waardoor ik dan ook in den waan werd gebracht, dat dit eene zaak van gewicht was en tot onze plichten behoorde. „Hoe," zeide mij eens ean priester, „eene non van uwe jaren kent nog niet eens het onderscheid tusschen een strafbare en een godsdienstige leugen ?"

Hij zette mij daarop het onderscheid zeer wijdloopig uit elkander. Een leugen, gesproten tot eens anders nadeel of tot ons voordeel, of zonder dat, dat is een strafbare zonde. Maar een leugen ten beste . van de Kerk of het klooster, dat is een verdienstelijk en dus plichtmatig werk. Van zulke leugens waren er verschillende soorten. Dit is ons meermalen voorgehouden en ingeprent. Wij zagen het dan ook practisch beoefenen en namen er deel aan. Als iets, wat de abdis ▼oor goed hield, moest worden uitgewischt, dan bediende zij er zich van zonder gewetensbezwaar.