is toegevoegd aan uw favorieten.

Wildvogel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar lezen doet hij veel, om op de hoogte van zijn wetenschap te blijven.

— Die staat niet stil, zegt hij, en ik moet mijn best doen om mee te komen.

— Maar dat is toch niet noodig, zegt Victor, u zoekt toch geen andere plaats, en wat u weet, is toch voldoende voor de menschen in dezen uithoek.

— Schaam je, jongen. Het beste is alleen goed genoeg voor de menschen hief.

— Ja, daarom ben u hier ook zoo trouw gebleven!

— Foei, jongen!

En de goedige glimlach blinkt in zijn kleine, levendige oogen. Dien glans zou ik willen weergeven met mijn penseel, maar ik kan het niet klaarspelen, dat de dokter zoo lang naar mij kijkt. Zulk een vluchtigen glans weer te geven, is niet zoo gemakkelijk, want juist het vluchtige is er de bekoring van.

Toch gebeurt het wel, dat de dokter van zijn boek opkijkt. Maar dan is hij meest zoo in zijn gedachten verdiept, dat hij volstrekt niet ziet hetgeen waarnaar hij kijkt, en dan schittert zijn blik van genialiteit en denkkracht. Ook dien blik zou ik willen vasthouden als ik kon.

Soms ziet hij toch ook wel naar mij, als hij opkijkt. Een keer. toen ik opzag na een tijdlang verdiept te zijn geweest in mijn werk, ontmoette ik zijn blik, en bemerkte, dat hij reeds eenigen tijd naar mij gekeken moest hebben. Het leek wel, of hij medelijden met mij had gevoeld.

2*