is toegevoegd aan uw favorieten.

Wildvogel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En toen hij dat zei, zag ik, hoe zijn goedhartige oogen van toorn fonkelden.

Ik kan mij thans voorstellen, hoe zorgvuldig hij geweest is jegens zijn teergevoelige jonge vrouw. En ik begrijp nu ook zijn medelijden met blijde jonge bruidjes. Hij beoordeelt alle vrouwen naar de Zijne, en hij weet, dat niet alle mannen zijn als hij.

Het is nu in den naherfst, en ik ben nog in Victors paradijs, al is hij om zijn studie terug naar Stockholm. Ik ben hier gebleven, omdat ik werk heb gevonden; ik schilder het portret van de jonge barones. Ze willen daar hebben, dat ik zoolang op het kasteel zal komen wonen, maar ik blijf bij mijn goeden ouden dokter. Die zegt, dat hij dankbaar is, als ik maar lang bij hem blijf. Hij noemt mij zijn dochter, en ik begin vader te zeggen.

Vikkie, Vikkie, hoe zou het met ons spel gaan, of liever waar zou het spel ons brengen? Hoe zullen we er ooit weer een eind aan kunnen maken? We moeten 't wel doorspelen ons heele leven <— om den wille van je vader.

Maar ik had het over de jonge barones. Ze heet Helga, en die naam past voor haar, want een heilige is zij. Ik zie de glorie over haar goudglanzend haat, maar niettegenstaande den glans doet de glorie mij denken aan een doornenkroon. Ik begrijp dat niet; hooren de glorie en de doornenkroon misschien innerlijk samen?