is toegevoegd aan uw favorieten.

Wildvogel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij is oud en vermoeid, mijn lieve beste dokter, 't Is met hem een heldere zonsondergang over een glanzende zee. Het zonlicht vormt een breeden, onafgebroken schitterenden weg over de wijde wateren. Wildvogel zit daarbij op de rots en laat de vleugelen rusten in den zonneglans.

De avond is schoon, doch mij, die morgen een langen dag heb zonder hem, brengt zijn levensavond slechts weemoed.

Maar nog is hij hier, nog mag ik voor hem zorgen, met hem leven, zijn laatste schreden steunen zooals zijn moeder zijn eerste deed. Nu als toen strompelt hij. .

Helga komt dikwijls. Zij is aan ons verbonden met een band, die sterker bindt dan de band des bloeds. Men voelt iets van het koninkrijk der hemelen, als zij samen zijn, die er toe behooren.

Doch het koninkrijk der hemelen vertoont zijn glans slechts bij oogenblikken in een wereld, die beheerscht wordt door scheiding en dood.

Mijn oude dokter is zich ten volle bewust, dat hij heengaat. Hij maakt de rekening op met God en de menschen.

— Jij kunt op een rechtschapen leven terugzien en moogt daarom goede hoop hebben, zei de oude baron Sporre, terwijl hij luidruchtig zijn neus snoot, om zijn aandoening te verbergen.

- Het zou een armoedige rechtschapenheid zijn tegenover God, voor wien enkel volmaaktheid waarde heeft. Maar ik