is toegevoegd aan uw favorieten.

Wildvogel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet anders beantwoorden dan met een volledig vertrouwen, en daartoe voelde ze zich nog niet in staat.

In Beata s blik lag groote teederheid. Ze had begeerte om alles te weten, maar ze wenschte zich toch in het geheel niet op te dringen. Ze had straks dokter Reis met Sonia zien gaan, en nu vermoedde ze, dat er gesproken was over vroegere tijden en over de dooden, en die herinnering zou Sonia wel ontroerd hebben.

— 't Is een droevige geschiedenis, die ik je later wel eens wil vertellen, maar van avond kan ik niet, zei Wildvogel ten slotte op den toon van een vermoeid kind, en ze drukte zich een oogenblik tegen Beata aan, alsof ze smeekte dat haar zwijgen niet verkeerd uitgelegd zou worden.

Met een kus toonde Beata haar vriendin haar sympathie ook in hetgeen, waarvan ze nog geen deelgenoot mocht zijn.

— Het doet me altijd zoo goed, uit te zien over de zee, zei Wildvogel met een diepe, bevende ademhaling.

Ze zag naar buiten en Beata lette op haar. Haar pikant profiel droeg dezen avond een stempel van verhevenheid. Er scheen verwantschap te bestaan tusschen de oneindigheid der zee en deze gevoelige vrouwenziel.

Eensklaps wendde Wildvogel zich om en keek haar vriendin aan.

ü* Juist toen ik hierheen ging om alleen te zijn, had ik in 't voorbijgaan een kort gesprek met dominé Löwing, den kluizenaar, zooals jelui hem noemt. Er was in zijn persoonlijkheid iets, dat mij onwillekeurig tot hem trok. 't Was