is toegevoegd aan uw favorieten.

Wildvogel

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ze vond Christus en ontving vrede.

Wildvogel peinsde over haar eigen aandeel in de droevige geschiedenis. Zij had zich aangematigd hun den weg te wijzen, zij had dat huwelijk doen sluiten, dat voor beide tot bitterheid des levens was geworden. Ze had gemeend te handelen in het belang van Ingrid, en toch had deze niets ontvangen dan doodelijke droefenis.

't Woog haar zoo zwaar, dat ze haar gedachten niet alleen kon dragen, maar ze onvoorbehouden meedeelde aan den kluizenaar.

<— Door de doodelijke droefenis heen leert men pas het jubellied verstaan, antwoordde hij met kracht, als een man, die weet wat hij zegt.

— Zij leerde het, wees dus om harentwil met bedroefd, vervolgde hij op den toon van genegenheid, waarmee men spreekt over een doode, als men zich het wezenlijke in diens persoonlijkheid herinnert.

— U dunkt dus, dat de weg, dien ze gaan moest, voor haar de rechte was?

— Het werd de rechte weg, hoe verkeerd het begin ook was, antwoordde bij, peinzend naar het graf ziende. Het lijden is geen straf, vooral niet als het ons er toe dringt, Gods verlossende genade te zoeken.

Ieder woord viel als een droppel balsem in de brandende wonden van Wildvogel. Ze voelde zich getroost, maar ze had nog niet op alle vragen antwoord.

— En Max? vroeg ze schuw en zoo zacht, dat hij zich