is toegevoegd aan uw favorieten.

De idioot

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HOOFDSTUK II

e vorst ging eensklaps op Jevgeny Pavlowitch toe, greep hem bij de hand en zei met zonderlingen aandrang: — Jevgeny Pavlowitch, wees verzekerd, dat ik u, ondanks alles, voor een zeer edel en goed mensch houd; wees daarvan ver¬

zekerd ....

Van verbazing deed Jevgeny Pavlowitch zelfs een stap terug. Een oogenblik had hij moeite om een onweerhoudbaren lachaanval te bedwingen; maar nauwkeuriger ziende, bemerkte hij, dat de vorst als buiten zichzelf was, in elk geval in een eigenaardigen toestand.

— Ik wed, riep hij uit, — dat gij heel wat anders wildet zeggen, en misschien ook heelemaal niet tegen mij... Maar wat hebt ge? Voelt ge u niet goed?

— Waarschijnlijk, zeer waarschijnlijk, dat hebt ge heel fijn opgemerkt, dat ik misschien niet van plan was om naar u toe te komen!

Terwijl hij dat zei, glimlachte hij eenigszins vreemd met een zelfs belachelijken glimlach. Dan zei hij luid en hartstochtelijk : — Herinner mij niet aan mijn gedrag van drie

dagen geleden! Ik heb me deze drie dagen zoo geschaamd

Ik weet, dat ik schuld heb....

— Maar maar wat hebt ge dan toch voor vreeselijks

gedaan ?

— Ik zie, Jevgeny Pavlowitch, dat gij u, meer dan allen, schaamt tegenover mij. Ge bloost, dat is een teeken van een goed hart. Ik ga dadelijk weg, heusch.

— Maar wat heeft hij! Beginnen soms zóó zijn toevallen ? keerde zich Lisaweta Prokofjevna verschrikt tot Kolja.

— Let er niet op, Lisaweta Prokofjevna, ik krijg geen toeval ; ik ga dadelijk weg. Ik weet, dat ik.... door de natuur misdeeld ben. Ik was vierentwintig jaar ziek, vanaf mijn geboorte tot mijn vierentwintigste jaar. Neem ook dit op als van een zieke. Ik ga dadelijk weg, dadelijk, heusch. Ik krijg